Maria van der Ent, In betrekking

Oorspronkelijke taal: Nederlands
Verschenen in: 2007
Pagina's: 195
Score: 7
Aantal lezers: 1

Recensies

Recensie van Lemoine (waardering: 7)
Ondertitel: Herinneringen van een dienstmeisje dat in het begin van de vorige eeuw volwassen werd.
Dit dekt aardig de lading. Niet fantastisch geschreven, maar het is wel een tijdsdocument... een beetje.
Kon toch ergens niet ontsnappen aan een 'Libelle'-gevoel.

Citaten

De palingboer die een paar maal per week kwam, was voor ons een attractie. We stonden heerlijk te griezelen als de palingen levend gevild werden. Ze kronkelden als gekken tijdens en na het villen. Ze lagen dan met hun graatjes bloot te kronkelen. De man vertelde dat ze er niets van voelden, maar dat geloofden we niet. De jongens plaagden hem ook erg, als hij diep ademhaalde om 'pling' te roepen, riepen ze vlug: 'Baas, wat heb je in je broek?'
'Paaaaaaaaling,' barstte hij dan los, woedend!
pagina 14

Er kwamen ook veel bedelaars aan de deur voor een boterham. Moeder had een vaste man die eenmaal per week twee boterhammen kreeg en als ze het missen kon kreeg hij nog een cent ook.Want hij had een zielig verhaal opgehangen dat hij geen thuis had, en dat hij iedere avond vijf cent moest hebben om in een lokaal voor zwervers te kunnen slapen, op de grond. Had hij maar drie cent, dan moest hij met nog meer arme sloebers, met zijn oksels alleen maar over een gespannen touw hangen om te slapen. Er waren meerdere dikke touwen in dat zaaltje gespannen en er sliepen een heleboel zwervers. 's Morgens werden de touwen aan een kant los gemaakt en dan vielen ze allemaal op de grond, bij wijze van wekken.
pagina 25

Maar de oorlog (WOII ed.) heeft alles, of bijna alles, waardeloos gemaakt. Een massa waarden zijn voorgoed verloren gegaan.
pagina 188

Misschien vinden jullie dat ik een beetje veel nadruk leg op tafelmanieren. Maar als je soms de toestanden zag: mensen die toch its moesten weten, naar je dacht, die een prakje maakten van hun hors d'oeuvre, visgraten af zaten te zuigen en de graten op het damast deponeerden, al hun vingers zaten te likken en van hun mes te happen, dan zul je me begrijpen.
pagina 189

Ontwikkeld door Haverweb - Design: Olga Willemsen