Paul Theroux, Het drijvende koninkrijk

Lezers

Naam ↑ Cijfer Gelezen in
sluis 19 2011

Oorspronkelijke titel: The kingdom by the sea
Oorspronkelijke taal: Engels
Verschenen in: 1983
Pagina's: 366
Score: 19
Aantal lezers: 1

Recensies

Recensie van sluis (waardering: 19)
Theroux reist in 1982 wandelend en per trein langs de kust van het Verenigd Koninkrijk. De Falklandoorlog is aan de gand, het land verkeert in diepe recessie.
Theroux schetst een weinig florissant beeld: veel werkloosheid, veel lelijkheid, veel lamlendigheid. Doordat veel spoorlijnen op sterven na dood of al dood zijn - de regering Thatcher is bezig alle spoorlijnen te privatiseren - heeft Theroux vaak moeite plaatsen te bereiken of te verlaten. Deze plaatsen zijn bezig af te sterven, terwijl ze in 1850 al prima per spoor te bereiken waren en bloeiden.
Nee, je wordt niet vrolijk van dit boek.

Citaten

Er waren totaal geen jongelui te ontwaren [in Cooden Beach, Z-Engeland]; elke mens die ik zag, was bejaard en de meesten van hen waren bevestigd aan een honderiem en werden voortgetrokken door een hond, en zelfs de honden maakten een seniele indruk.
pagina 60

'Maar soms is het heel aardig', zei Murine Mudditch [uit Blackpool]. 'We wonen hier sinds Ian werkloos werd.' Ik vroeg hoe ze haar tijd doorbracht. 'Met drinken en bingo', zei ze. 'Elke dag?' 'Meestal wel.' 'En wat moet je doen als je niet van drinken en bingo houdt?' Mevrouw Mudditch had een gorgelende, bronchitische lach. Ze zei: 'Dan kun je je opknopen.'
pagina 215

Ik had aan de Britse kust zoveel gezien dat ik nooit meer wilde zien dat het een verrassing en een vreugde was een streek [het Schotse eiland Skye] te zien waar ik terug wilde komen. Dat gaf me hoop, want ik wist dat ik niet in mijn eentje zou terugkeren. Ik wilde hierheen reizen met iemand van wie ik hield en zeggen: 'Kijk.'
pagina 280

Ik besloot uit te stappen in Dundee, omdat het een naam had een saaie stad te zijn ('er is weinig dat de toerist zal interesseren'). Dergelijke plaatsen waren meestal de moeite van een bezoek waard.
pagina 305

Het groepje mannen [in de trein van Helmsdale naar Inverness] bestond uit treingekken. Dat was altijd een onmiskenbaar teken dat een spoorlijn ten dode was opgeschreven. De treingekken werden door de uitgetelde treinen aangetrokken als vliegen door het karkas van een ouwe knol. Ze hadden stopwatches en dienstregelingen en kaarten. Ze zaten bij de raampjes en streepten de stations af.
pagina 297

De spoorlijn was niet rendabel geweest, alleen maar nuttig.
pagina 330

Ontwikkeld door Haverweb - Design: Olga Willemsen